Rotterdam Centraal: Van kloppende zweer naar visitekaartje

Rotterdam Centraal is het station waar ik in mijn leven al duizenden keren ben aangekomen en vertrokken. Ik herinner me de oorspronkelijke, hoge aankomsthal met de genummerde loketten nog goed. Eind jaren '80 en begin jaren '90 hing er echter een grimmige sfeer; het station krioelde van de heroïneverslaafden door de aanzuigende werking van Perron 0. Dit was een goedbedoeld initiatief voor opvang, maar het liep al vrij snel volledig uit de hand.

Winkeldieven en wilde achtervolgingen

Destijds werkte ik overdag in een winkel aan het Binnenwegplein. Bijna dagelijks hielden we één of twee verslaafde winkeldieven aan. De meesten werkten gedwee mee, maar het leidde ook regelmatig tot wilde achtervolgingen en vechtpartijen. Een politiebusje reed de hele dag door de stad om overal dieven op te halen en proces-verbaal op te maken op het bureau. De verslaafden werden daarna echter direct weer vrijgelaten, waarna ze natuurlijk prompt hun geluk beproefden bij de volgende winkel.

Een onveilig gevoel

's Avonds, na mijn werk, kwam ik dezelfde gezichten weer tegen op weg naar de trein. Er hingen steevast verslaafden rond de stations ingang om reizigers om geld of sigaretten te vragen. Ik voelde me destijds zo onveilig dat ik altijd een stok bij me droeg. Gelukkig heb ik die nooit hoeven gebruiken.

Aan de achterzijde van het station, richting de Provenierssingel, was de situatie niet veel beter; daar was de tippelzone voor jonge jongens. Het station was een grauwe, deprimerende omgeving waar continu ruzie was tussen junks en de taxichauffeurs op de standplaats. De architectuur van het oude station, met zijn vele dode hoeken en gure tunneltjes, versterkte dat gevoel van onveiligheid alleen maar.

De metamorfose

Gelukkig keerde na het jaar 2000 het tij. Inmiddels is het station een visitekaartje voor de stad in plaats van een kloppende zweer. Het heeft lang geduurd voordat het station zijn huidige vorm kreeg. Tijdens de jarenlange verbouwing reisde ik dagelijks op en neer naar Amsterdam, waarbij ik het interessant vond om de indrukwekkende metamorfose stap voor stap vast te leggen.